مقايسه تطبيقي تاثير شيوه هاي تبليغي پيامبر9در دعوت به اسلامبا سياست هاي تبليغي معاويه در شام

تبليغات يكي از مهم‌ترين پايه‌هاي تمدن بشري محسوب مي‌شود كه در طول تاريخ به شكل هاي مختلف از آن استفاده شده است. هدف از اين پژوهش، تأثير به كارگيري و شناسايي شيوه هاي گفتگوي پيامبر9در دعوت به اسلام ومقايسه آن با سياست هاي تبليغي معاويه درشام مي باشد. مقاله حاضر مي كوشد، به اين سؤال پاسخ دهد كه چگونه پيامبر9توانست در فرصتي محدود و با امكاناتي ناچيز چنان تحولي در مردم بوجود آورد كه بعد از مدتي جامعه اي كاملاً متفاوت با آنچه قبل از آن بود ايجاد گردد؛ همچنين مقايسه شيوه هاي گفتگوي پيامبر9در دعوت به اسلام را با سياست هاي تبليغي معاويه در شام مورد بررسي قرار مي دهد. پيامبر9به عنوان اولين منادي و مبلغ دين اسلام در مدت زماني نه چندان طولاني در جامعه اي كه جاهليت در آن ريشه و سابقه اي چند صدساله داشت، براي ابلاغ رسالت و به كارگيري شيوه هاي دعوت به اسلام، اسلوب ويژه‌اي به كار گرفتند؛ همين امر سبب پيشرفت حقيقي و نفوذ در دل ها شد و دين او را جاودانه نمود، ايشان به عنوان الگو و نماد يك مبلغ موفق توانست با رهاورد رحمت براي همه انسان ها وارد عرصه رسالت گردد نه با خشم و غضب و جنگ و خونريزي، به تنهايي قيام كرد و جامعه را از جاهليت ظلمت وتباهي رهايي بخشيد. جريان تبليغ پس از رحلت پيامبر9خصوصاً از عهد اموي به اصالت و واقعيت خود باقي نماند و نيرنگ و جعل حديث و سياسي كاري هاي مكارانه با تبليغات اسلامي آميخته شد. نمونه بارز اين سياست غلط و اوج گيري آن، حركت هاي تبليغي اولين خليفه اموي، معاويه پسر ابوسفيان بود. او با اتخاذ سياستي، ضد آنچه از اسلام ترسيم شد، به تعقيب اهداف و تحكيم پايگاه خويش مي‌پرداخت. او خود معترف بود كه از اسلام و تبليغ و جنگ و صلح و ساير موضع گيري هايش رواج دين و پيروزي مسلمين را نمي‌خواهد بلكه هدفش حاكميت است. متداول ترين سياست هاي او، تبليغات ضد علوي بود، همچنين به كار گرفتن گروهي جاعل حديث براي ساختن احاديثي با همان جهت گيري هاي ضد علوي با گرايش قريشي و ابوسفياني، همه از جمله ابزارهاي سياسي ـ تبليغاتي معاويه و كارگزاران او بوده است. همه اين ابزارها و سياست بازي ها باعث شده بود كه مردم شام در يك حصار تبليغي بسيار محدودكننده قرار گيرند كه آن ها را به لحاظ فكري و اعتقادي مانند ساكنان يك جزيره دورافتاده از ساير نقاط جهان اسلام و وقايع جاري و حقايق مسلم در آن جدا مي كرد. اين تحقيق با مراجعه به منابع اسلامي و با روش توصيفي_تحليلي انجام شده است.