آسيب شناسي اجتماعي – رواني كتاب عربي پايۀ دهم انساني

پس از انقلاب اسلامي، لزوم يادگيري زبان عربي به عنوان زبان مشترك ملل اسلامي در نظام آموزش و پرورش ايران مطرح گرديد؛ اما آموزش اين زبان در مدارس با چالش ها و آسيب هايي مواجه شد كه همين مشكلات مانع از تحقق كامل امر يادگيري شد. لذا نگارندگان در اين پژوهش كوشيدند كه با استفاده از روش تحليلي و پرسش و پاسخ به بررسي اين مسأله بپردازند. از اين رو جهت شناسايي اين آسيب‌ها از ديدگاه اجتماعي – رواني، ابتدا جايگاه اين زبان در حوزۀ سياست گذاري متون قانون اساسي، سند تحول بنيادين و اهداف كلي برنامۀ درس عربي در حوزه عناصر و عرصه ها بررسي گرديد؛ سپس به آسيب شناسي آموزش زبان عربي و به طور اخص عربي پايه دهم انساني پرداخته شد. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه ضعف نيروي انساني در آموزش زبان عربي، روش سنتي آموزش زبان عربي، قواعد محوري و ... مهم ترين آسيب هاي اجتماعي- رواني درس عربي و چالش هاي آن هستند كه با تغيير روش سنتي آموزش زبان عربي، جايگزيني روش گفتگو محور و ايجاد انگيزش در دانش آموزان مي توان تا حد زيادي به ارتقاي آموزش زبان عربي در مدارس كمك كرد.