بررسي ديدگاه هاي دبيران در خصوص آموزش هاي پيشگيري از آسيب اجتماعي در مدارس (مطالعه موردي مدارس در مناطق آسيب پذير شهر شيراز)

در عصر ما اين امرمسلم است كه رفتار فرد بيشتر نتيجه موقعيت ها و عوامل متعددي است كه مهمترين آنان خانواده و مدرسه و اجتماع مي باشد. اگر خانواده، مدرسه و اجتماع هر يك وظايف خود را به خوبي انجام دهند، شانس موفقيت كودك در زمان بلوغ و بزرگسالي افزايش خواهد يافت و بالعكس چنانچه اين سه عامل از انجام وظايف خود به طريق مناسبي قصور ورزند سازگاري فرد در دوران جواني و بزرگسالي بسيار دشوار و گاه غيرممكن خواهد شد. اين مقاله قصد دارد نقش و ضرورت هاي برنامه ها و آموزش هاي مدرسه – محور را در كنترل و پيشگيري از آسيب هاي اجتماعي در مناطق حاشيه اي و جرم خيز شيراز بررسي و موانع و راهكارهاي عمده در اين مسير را نشان دهد. نوع پژوهش كاربردي و روش تحقيق آن توصيفي – پيمايشي بوده و اطلاعات مورد نياز بر اساس مطالعات كتابخانه اي و پرسشنامه نظر سنجي فراهم شده است. نتايج پژوهش بي تاثير بودن بودن فعاليت هاي انجام شده وهمچنين عمده ترين موانع و مشكلات آموزش هاي پيشگيري مدرسه – محور را نشان ميدهد ولزوم و فوريت تدوين برنامه هاي ويژه در مدارس مناطق در معرض آسيب، احياي پست مشاوره كار آمد در همه را از برنامه هاي پيشگيري در مدارس اين مناطق پيشنهاد مي كند.