آسيب‌هاي اجتماعي ناشي از كاهش مشاركت مردم در انتخابات

انتخابات در ايران مهم‌ترين ابزار مردم‌سالاري ديني و راهكار گردش نخبگان به شمار مي‌آيد. با توجه به آنچه كه در قانون اساس پيش بيني شده مهم ترين نقطه اي كه مردم مي‌توانند در اداره امور كشور نقش داشته باشند، انتخابات است. جايگاه و كاركرد انتخابات در يك نظام دموكراتيك البته مصون از خطر نيست و رسوب قدرت و دست به دست شدن آن ميان نخبگان كهنه‌كار به تدريج دانشي را پديد آورده است كه راه‌هاي تأثيرگذاري بر آراي مردم اعم از راه‌هاي متعارف و غيرمتعارف را شناسايي و مورد استفاده قرار مي‌دهد. ازاين‌رو در اين مقاله به بررسي آسيب‌هاي اجتماعي ناشي از كاهش مشاركت مردم در انتخابات مي‌پردازد. روش انجام پژوهش توصيفي-تحليلي است. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد كه آنچه خطر براي كشور محسوب مي‌شود، يكدست سازي انتخابات و كاهش مشاركت مردم در آن است. مشاركت سياسي از مولفه هاي با اهميتي است كه نتايج مطلوبي بر كارايي اجتماعي دارد؛ بنابراين آسيب‌هاي ناشي از عدم مشاركت سياسي با وجود اقشار اجتماعي مختلف نمود بيشتري دارد. پيامدهاي ناشي از كاهش مشاركت مردم متوجه نظام حاكم و مردم بوده و عبارتند از: تضعيف حكومت، كاهش مقبوليت و مشروعيت نظام، افزايش فشار بيگانگان و جوامع بين المللي، ايجاد نا امني و افزايش اعتراضات مردمي.