الگوي حكمراني متعالي با نگاه به نامه 53 نهج البلاغه

…….

حكمراني مفهومي خاص است كه سه لايه معنايي براي آن وجود دارد. يكي در عام‌ترين اعتبار آن مربوط به «مداخله در همه حوزه‌هاي عمومي» است. در لايه معنايي دوم، حكمراني «به مثابه فرآيند تصميم‌گيري، تصميم‌سازي و ايجاد قواعد و ترتيبات نهادي در فضاي ميان دولت و مردم در عرصه‌هاي مختلف زندگي به كار رفته است». در اينجا در كليت نظام اجتماعي به كار رفته كه نظام سياسي يكي از بخش‌هاي آن است. لايه سوم كه تخصصي‌ترين لايه معنايي است، «حكمراني در فضاي مديريت عمومي و دولتي به كار مي‌رود» و بيشتر به نظام اداري و تنظيم‌گري ساختا‌رها مربوط است. در اينجا وقتي به حوزه سياست مربوط است، به مواردي همانند مشاركت مردم اشاره دارد. اما كليد واژه و دال مركزي در اينجا «اداره» است. در تحقيق حاضر، معناي دوم مدنظر است. البته، بانك جهاني شش اصل اساسي (پاسخگويي، كيفيت تنظيم‌گري، حاكميت قانون و اثربخشي دولتي) را اصول اساسي حكمراني معرفي مي‌كند. براين اساس، هدف تحقيق حاضر «ارائه الگوي حكمراني متعالي با نگاه به نامه 53 نهج البلاغه» است. پژوهش حاضر با توجه به نقش و اثر آن، از نوع كاربردي است كه در قالب شبكه مضامين با استفاده از تحليل مضمون انجام گرفته و جهت كدگذاري مطالب از نرم افزار 10 MAXQDA استفاده شده است. نتايج حاصله حاكيست كه حكمراني متعالي شامل سازوكارها، فرايندها و نهادهايي است كه از طريق آن شهروندان و سازمانهاي مردم نهاد، منافع خود را ابراز ميكنند؛ و از حقوق قانوني خود استفاده و تعهدات و تكاليف خود را ايفا و اختلافات خود را با ميانجيگري حل و فصل ميكنند.

……………