استفاده از زبان نشانه‌گذاري جغرافيا (GML)و سيستم اطلاعات مكاني براي مدل‌سازي عوارض مكاني و ويژگي‌هاي زماني در داده‌هاي جغرافيايي و زمين‌شناختي، مطالعه موردي: داده‌هاي زلزله در ايران

زبان نشانه‌گذاري جغرافيا (GML) به عنوان يك استاندارد قابل اعتماد در زمينه مدل‌سازي داده‌هاي جغرافيايي شناخته مي‌شود. اين استاندارد با ارائه مؤلفه‌ها و الگوهاي اساسي، امكان تعريف دقيق اشياء جغرافيايي در حوزه‌هاي مختلف را مهيا مي‌كند. اين تحقيق به بررسي كاربرد استاندارد GML به عنوان يك راهكار مناسب در مدل‌سازي داده‌هاي زمين شناختي در ايران مي‌پردازد. داده‌هاي زلزله از سال 1396 تا 1402 به‌صورت جامع و با فرمت GML جمع‌آوري شده و به‌صورت لايه‌هاي قابل‌مشاهده در ArcGIS Pro نمايش داده شده‌اند. GML امكان توصيف جنبه‌هاي مكاني و زماني داده‌ها را فراهم مي‌كند. با تحليل نمودارها و آمارهاي حاصل از ابزارها و توابع آماري و زماني، الگوها و ارتباطات زماني ميان عمق و شدت زلزله‌ها در مقاطع زماني مختلف بررسي شده‌اند. استفاده از قابليت‌هاي زماني GML و ArcGIS Pro امكان تحليل دقيق‌تر پديده‌هاي زمين شناسي را فراهم مي‌كند و به درك بهتر الگوهاي آن در طول زمان كمك مي‌كند. بررسي‌ها حاكي از آن است كه GML با مدل‌سازي داده‌هاي زمين‌لغزش و زلزله در زمينه‌هاي هندسي، زماني و مكاني، قادر به مدل‌سازي داده‌هاي زمين‌شناسي و جغرافيا است. به طور خلاصه، GML به‌عنوان يك استاندارد زبان نشانه‌گذاري جغرافيايي ابزاري كارآمد و كامل براي مدل‌سازي داده‌هاي مكاني و زمين شناختي در حوزه‌هاي مختلف معرفي مي‌شود.