بررسي مؤلفه هاي تأثيرگذار در معماري و طراحي مجتمع مسكوني پايدار با تأكيد بر حس تعلق به مكان

Examining the components designed in architecture and sustainable residential complex with scope on the sense of belonging to the place

معماري پايدار به عنوان يكي از نوين ترين روش هاي رشد و ارتقا براساس ويژگي هاي اقليمي است. توسعه پايدار و در نتيجه معماري پايدار سعي در همراهي با طبيعت به جاي غلبه بر طبيعت و استفاده از انرژي تجديد پذير به جاي سوخت هاي فسيلي در نتيجه جلوگيري از تباهي منابع طبيعي و پرهيز از آلودگي محيط زيست را به همراه دارد. تحول صنعتي، انسان را از زندگي در طبيعت به زندگي در شهر كشانيد. با پيشرفت فناوري، الگوي زندگي دستخوش دگرگوني شد، به نحوي كه بادگيرها، سايبان ها و نورگيرها در ساختمان جاي خود را به تاسيسات گرمايشي و سرمايشي دادند به اين ترتيب تكنولوژي آسايش و راحتي روزافزوني را براي انسان ها فراهم كرده است. رشد شتابان شهرها، افزايش جمعيت شهري و در پي آن ساخت و ساز مسكن در قالب مجتمع هاي مسكوني و رشد نامناسب و ناهمساز كالبدي، به علاوه نگاه كمي گرايانه به عناصر كالبدي، پيامد هايي نظير از دست رفتن مكان، بيگانگي انسان با مكان و در نهايت كاهش حس تعلق به مكان را در پي داشته است. حس تعلق به عنوان يكي از شاخص هاي نوپاي عرصه ي معماري در دهه هاي حاضر مطرح بوده كه تاثير آن در ارتباط هرچه بيشتر مصرف كنندگان با توليدات معماري باعث پرداخت به اين موضوع شده است. روش تحقيق بصورت توصيفي- تحليلي با توجه به مطالعات كتابخانه اي و اسنادي است.