نقش ايران در گردشگري درماني جهان اسلام با تأكيد بر طبيعت درماني :كاركردها، چالشها و راهكارها

چكيده توريسم، صنعتي درآمدزا و با صرفه اقتصادي بسيار كه با ايجاد تبادلات فرهنگي و اجتماعي ميان ملل مختلف مورد توجه مي باشد و فرصتهاي مناسبي براي ورود به عرصه تجارت بين المللي را فارغ از سطح توسعه يافتگي كشورها فراهم مي آورد. امروزه گردشگري درماني به منظور بهره گيري از فوايد درماني و تاثيرات جسمي و رواني مناطق خاص مورد توجه گردشگران قرار گفته است. كشور ايران در اين زمينه داراي توانمنديهاي همچون داروهاي نو تركيبي، سلولهاي بنيادين، درمانهاي چشم پزشكي و سرطانها، همچنين هزينه كم پزشكي نسبت به كشورهاي اروپايي و آمريكايي، هزينه كم اقامتي نسبت به منطقه، وجود اشتراكات ديني و پتانسيلهاي طبيعي همچون تنوع اقليمي بعنوان كشوري چهار فصل، لجن درماني، ماسه درماني، گل فشانها و در حوزه آب درماني وجود بيش از 1000 چشمه آب معدني و ديگر جاذبه هاي طبيعي كه پتانسيل لازم را در زمينه گردشگري درماني دارا مي باشد. اما توسعه اين حوزه از گردشگري آنطور كه بايد و شايد مورد توجه نهاد هاي متولي امر قرار نگرفته است و به تبع آن در سطح كسب و كار نيز مجموعه هاي خصوصي و موفق پاي نگرفته است. هدف اين پژوهش پاسخ به چرايي و توسعه نيافتگي گردشگري درماني و عوامل مرتبط بر آن مي باشد. در اين ديدگاه، توسعه گردشگري درماني با استفاده از منابع موجود به گونه اي است كه ضمن پاسخ دادن به نيازهاي اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و انتظارات گردشگران بتواند وحدت و يكپارچگي و رفاه مردم را تامين كرد. روش پژوهش از نوع تحقيقات كاربردي و از نظر جمع آوري داده ها توصيفي _ تحليلي مي باشد و ضمن تحليل وضعيت صنعت گردشگري درماني در ايران به نقش، كاركردهاي آن موانع و راهكارهاي ايجاد صنعت گردشگري درماني در ايران مي پردازد. واژه هاي كليدي :گردشگري درماني، توسعه،كاركردها، پتانسيل هاي طبيعي