مقايسه تركيب فكر و عمل اخلاقي و تركيب فكر و عمل احتمال براي ديگران در دانش آموزان تيزهوش و عادي

نوجواني دوره خاصي از زندگي است كه در آن ارتباط والدين با فرزندان تغيير مي كند و اگر اين ارتباط به شيوه درست انجام نگيرد، والدين و فرزندان از هم دور مي شوند و فاصله مي گيرند. بنابراين هدف از انجام پژوهش حاضر مقايسه آميختگي فكر و عمل اخلاقي و آميختگي فكر و عمل احتمال براي ديگران در دانش آموزان تيزهوش و عادي بود. طرح پژوهش توصيفي و از نوع علي- مقايسه‌اي بود. جامعه آماري اين پژوهش، شامل كليه دانش‌آموزان مدارس مقطع متوسطه شهر اردبيل در سال تحصيلي 1402 -1401 بود. نمونه آماري تحقيق حاضر 60 دانش‌آموز (30 دانش آموز عادي و 30 دانش‌آموز تيزهوش) كه به شيوه ي دردسترس انتخاب گرديدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌‌هاي مقياس ادغام فكر و عمل راچمن و شافران (1998) و تست سنجش هوشبهر ريون جمع‌آوري و با استفاده از آمار توصيفي و تحليل واريانس چندمتغيره (مانوا) تجزيه و تحليل شدند. نتايج يافته‌ها نشان مي دهد تفاوت آماري معني‌داري بين دو گروه دانش‌آموزان عادي و تيزهوش در ادغام فكر و عمل اخلاقي (821/24=F و 01/0 P) و ادغام فكر و عمل احتمال براي ديگران (454/13=F و 01/0 P) وجود دارد. آميختگي فكر- عمل به عنوان يك پايه شناختي در نوجوانان مطرح است و به نظر مي رسد باورهاي ناكارآمد معيني مانند كنترل و اهميت افكار، احساس مسئوليت و ارزيابي احساس خطر و تهديد مي توانند شكل گيري اين سازه را در نوجوانان پيش بيني كنند.