ارتقاي حضورپذيري فضاهاي عمومي شهري با تاكيد بر نظريه مكان سازيمورد مطالعه: شهرك چشمه، منطقه 22 شهرداري تهران

فضاهاي عمومي مكان هايي هستند كه بيشترين برخوردهاي متقابل ميان افراد در آن ها اتفاق مي‌افتد كه امروزه دگرگوني هايي در ساختار زندگي اجتماعي و شهري مردم اتفاق افتاده كه باعث كمرنگ شدن نقش فضاها در برقراري تعاملات و ارتباطات اجتماعي شده است. حضور پذيري روندي است كه فرد را براي برقراري ارتباط حيات جمعي آماده مي نمايد واجتماع پذيري درواقع يعني چگونگي اجتماعي شدن افراد و پذيرش و رعايت كردن قوانين و اصولي كه درعين حال كه احترام متقابل را جويا مي شود به تعامل اجتماعي با سايرين هم بيانجامد. فضاهاي عمومي اگر در جذب جمعيت و فراخوان به خوبي عمل كنند، مي توانند در برقراري تعاملات اجتماعي تاثيرگذار باشند و عرصه اي موفق براي حضور و بروز شهروندان در شهر باشند؛ اما گاهي اوقات جذب جمعيت در اين فضاها در محدوده‌ي فعاليت‌هاي ضروري و اجباري اتفاق مي افتد و فضاها جوابگوي طيف وسيعي از فعاليت‌هاي اجتماعي افراد نيستند. فضاهاي باز شهري كه در حال حاضر منطقه 22 وجود دارند، جمعيت را از ديگر نقاط شهر و اطراف به خود به سبب وجود كاربري هاي خاص و برج هاي تجاري و تازه تاسيس شده، جذب مي‌كنند اما در ارتقا حس هويت مكاني و تعلق پذيري چندان خوب عمل نكرده اند. در حالي كه اين فضاها مي توانند در برقراري تعاملات اجتماعي تاثيرگذار باشند و عرصه اي باشند براي حضور و بروز شهروندان در شهر و ساكنان منطقه و كاربران فضا. توجه به ساخت و ساز هاي بلند مرتبه و خروج از مقياس انساني و عدم طراحي فضاي بين ساختمان ها و توجه صرف به توده ها بدون در نظر گرفتن ارتباط مناسب براي اتصال آنها، يكپارچگي را در اين فضاهاي اين منطقه كمرنگ كرده و فضاي موجود صرفا فضا هستند و به مكان تبديل نگشته اند. فضاهاي شهري كه تبديل به مكان شوند، حضور پذيري و سرزندگي، حس تعلق و يكپارچگي كالبدي و فضايي و اتصالات مناسب براي تحرك جمعيت را دارند كه در منطقه 12 مورد توجه جدي قرار نگرفته اند.