واكاوي هويت فرهنگي زن در متن و نگاره‌هاي مربوط به شاهنامه فردوسي (مورد پژوهي: تصوير منيژه در شاهنامه و جام سفالين بيژن و منيژه، دوره سلجوقيان)

نياز انسان براي بيان در قالب‌هاي گوناگون شكل مي‌گيرد؛ نياز انسان براي بيان از طريق واژه‌ها: «شعر»، به‌وسيله صوت: «موسيقي»، توسط حركات ريتميك: «رقص» و از راه تصوير: «طراحي و نقاشي». داستان بيژن و منيژه را بايد در رأس داستان‌هاي منفرد شاهنامه فردوسي قرار داد كه موردتوجه نگارگران ايراني نيز بوده است. داستان بيژن و منيژه در شاهنامه به زمان اشكانيان بازمي‌گردد. يك نگارگر براي مصورسازي ويژگي‌هاي تصويري متن را اخذ كرده و آن را در قالبي هنري به تصوير مي‌كشد. در آثار شاخص نگارگران دوره‌هاي تيموري و دوره ايلخاني و... تصويرسازي اين داستان را مي‌بينيم؛ اما سؤال تحقيق اين است كه يك: فرهنگ، پوشش و لباس منيژه به‌عنوان يك زن ايراني در شاهنامه و نگارگري مربوطه چگونه است؟ و دوم اينكه آيا محل قرارگيري منيژه در نگارگري‌هاي ايراني داراي جايگاهي خاص است؟ هدف اصلي اين پژوهش بررسي و شناخت هويت فرهنگي منيژه به‌عنوان يك زن ايراني در متن شاهنامه و نگاره‌هاي ايراني، همچنين نحوه پوشش و به تصوير كشيدن وي مي‌باشد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه فردوسي در شاهنامه و همچنين تصويرسازان داستان بيژن و منيژه با نگاهي هنرمندانه و با مراعات احترام به زن، منيژه را به تصوير كشيده‌اند. پژوهش حاضر به روش توصيفي_تحليلي انجام‌شده و روش گردآوري اطلاعات، كتابخانه‌اي و مشاهده آثار بوده است.