تحليل ساختاري نبردهاي رستم با فرزندان و نوادگان بر بنياد ديدگاه‌ لوي‌ـ‌استروس (با تمركز بر برزونامه، بانوگشسپ‌نامه و جهانگيرنامه)

بررسي و تحليل برزونامه، بانوگشسپ‌نامه و جهانگيرنامه طبق رويكرد ساختارگراي كلود لوي ـ استروس، اين نكته را آشكار مي‌سازد كه در ميانۀ اين آثار با «داستان رستم و سهراب» شاهنامه پيوندي ساختاري وجود دارد. بر اساس پژوهش پيش‌رو كه با تكيه بر منابع كتابخانه‌اي و با روش تحليلي ـ توصيفي، با تكيه بر ديدگاه كلود لوي استروس نگاشته شده است، «داستانِ رستم و سهراب» شاهنامه كه مقبوليتي عام در زمانۀ خود داشته، تأثيراتي ژرف بر ذهن و هويت مخاطبانِ فارسي‌زبان نهاده است و دو دوگانگيِ شاخص را در ذهن خوانندگان خود تشديد كرده: الف) دوگانگي پدر و فرزند؛ ب) دوگانگي جدال يا تعامل پهلوانان ايراني. طبق باور استروس اين دوگانگي و تضاد، بر بنياد كاركرد ديالكتيك ذهن، بايستي به‌گونه‌اي به يك راهِ حلّ ميانه بينجامد؛ راه حلّ ميانه‌اي كه با خلق آثاري چون برزونامه، بانوگشسپ‌نامه و جهانگيرنامه در قالب تغيير مسير رستم، در صحنه‌پردازي و شخصيت‌پردازي‌اي مشابه، رخ مي‌دهد و موجب تعديل دوگانگي‌هاي ذهني خوانندگان حماسۀ فارسي و به‌ويژه «داستانِ رستم و سهراب» مي‌شود.