تحليل آيين ازدواج مقدّس در اسطورۀ طوفان و آفرينش پس از آنبا تأكيد بر اساطير ايراني و سامي

هستۀ مركزي اسطورۀ طوفان در اساطير ايراني و سامي، تكرار چرخۀ ازلي مرگ و رستاخيز است كه آيين‌ ازدواج مقدّس به‌عنوان يكي از عوامل اصلي باروري و زايش پس از مرگ است. همين امر عامل پيونددهندۀ اسطورۀ طوفان و اسطورۀ آفرينش است. در اين پژوهش بر آن هستيم به تحليل تطبيقي آيين ازدواج مقدّس و كاركرد آن در اسطورۀ طوفان ايراني و سامي و اسطورۀ آفرينش بپردازيم. در اين راستا ابتدا به تبيين اين آيين در اسطورۀ آفرينش در اساطير ايراني و سامي مي‌پردازيم، سپس كاركرد آن را در اسطورۀ طوفان به‌عنوان الگوي تكرارشوندۀ آفرينش تحليل مي‌كنيم. به‌اين‌ترتيب الهۀ زمين و الهۀ آب كه در اسطورۀ آفرينش كاركرد زايايي دارند، در اسطورۀ طوفان به‌صورت ورجمكرد، كشتي و آب تجسّم مي‌يابند. ازآنجاكه اسطورۀ آفرينش به‌طور بنيادين با آيين‌هاي سال نو و ازدواج مقدس ايزدان گياهي و الهۀ باروري مرتبط است، خويشكاري قهرمان طوفان به‌عنوان عامل اصلي نجات تخمۀ موجودات و قرار دادن آن در كشتي و غار را مي‌توان الگويي از بارور ساختن الهۀ زمين و درخت تحليل كرد. نتايج حاصل از پژوهش، حاكي از آن است كه زمين و درخت (نمود مادر-زمين و مادر- درخت)، تجسّم الهۀ مادر، عاملي سرنوشت‌ساز براي ادامۀ حيات و از رموز الگوي ازلي مرگ و رستاخيز هستند و تولد دوباره موجودات پس از طوفان، با ازدواج مقدس جفت‌هاي باقي‌مانده حاصل مي‌شود كه خود الگويي از ازدواج آسمان و زمين، ايزد و الهه باروري است و رستاخيز طبيعت و هستي را به همراه دارد.