سير تحول شعر آييني عربي در ميانه قرن‌هاي ۶ تا ۱۳ هجري قمري

شعر آييني در طول تاريخ، فراز و فرودهاي زيادي به خود ديده است. در اين ميان، واقعه عاشورا نقطه عطفي است كه تأثير شگرفي در اوج گيري سرايش اين نوع اشعار داشته است. اما حوادث و وقايع متعدد تاريخي از جنبه هاي مختلف، از ابتداي وقوع اين حادثه تا كنون، سبب بروز تحولاتي در سبك و مضامين اشعار آييني و نيز شيوه انتشار و به كارگيري آن در مجالس ذكر اهل بيت عليهم السلام، شده است. مقاله‌ي حاضر در پي آن است تا به شيوه توصيفي-تحليلي با بررسي شرايط سياسي، اجتماعي و فرهنگي قرون ۶ تا ۱۳ (دوره حكومتهاي مستقل تا پايان دوره عثماني) -كه در مقايسه با ساير ادوار تاريخي، كمتر مورد توجه قرار گرفته است- تحولات ادب آييني عربي و به خصوص، شعر آييني را از منظر اسلوب، محتوا و شيوه‌ي ارائه‌ي آن در محافل مذهبي، مورد كنكاش قرار دهد و در پرتو آن به اين واقعيت دست يابد كه نور پر فروغ و هدايتگر اهل بيت ع، حتي در دوران ضعف و جمود و انحطاط هم همچنان در ميان ادب عربي ميدرخشد و رهنمون همه جهانيان، به سوي معرفت و حقيقت است.