چالش هاي توسعه گلخانه ها در ايران براي دستيابي به حداكثر بهره وري آب در كشاورزي

يكي از راهكارهاي عملي براي حداكثر بهروه وري آب در كشاورزي، استفاده از كشت هاي كنترل شده است. با وجود بيش از دو دهه از قدمت برنامه ريزي توسعه گلخانه ها در كشور، هنوز ابهامات زيادي در فرايند توليد و دسترسي به حداكثر عملكرد به منظور افزايش بهره وري آب در كشاورزي كنترل شده مشاهده مي شود. يكي از هدف هاي اصلي سياست گذاران توسعه گلخانه ها، جايگزين نمودن اين نوع كشت ها با كشت هاي فضاي باز براي صرفه جويي در آب است. با وجود اين، برنامه ريزي مناسبي براي بهره وري حداكثري از منابع آبي ندارند. بطور مثال، هنوز آمار دقيقي در كشور از سيستم آبياري گردشي كشت هاي گلخانه اي وجود ندارد، كه انتظار مي رود بالاترين صرفه جويي آب از كشت هاي گلخانه اي حاصل شود. با وجود اين پيش بيني مي شود كه آمار اين نوع آبياري نسبت به سطح گلخانه هاي موجود در كشور بسيار ناچيز باشد. يكي از علل عدم استقبال از سيستم هاي گردشي، كمبود اطلاعات تخصصي و پژوهش هاي راهبردي است. استقبال از سيستم آبياري تحت فشار باز، همراه با عدم مديريت دقيق كود آبياري در اغلب گلخانه هاي كشور، منجر به هدر رفت آب(عدم صرفه جويي حداكثري) و كودهاي شيميايي همراه با آلودگي زيست محيطي مي شود.