اثرات سيليس و تنش خشكي بر ويژگي‌هاي فيزيولوژيكي و بيوشيميايي دو رقم توت‌فرنگي در كشت هيدروپونيك

تنش خشكي يكي از عوامل مهم زيست‏ محيطي است كه رشد، توسعه و توليد گياه را محدود مي ‏سازد و روي عملكرد اثرات منفي دارد. ايران به‌عنوان كشوري نيمه‌خشك سالانه خسارات زيادي را از كمبود آب در بخش كشاورزي متحمل مي‌شود كه مي‏توان دليل آن را گرم شدن كره ‏ي زمين و كمبود بارندگي در چند سال اخير عنوان كرد. جهت جلوگيري از خسارت به محصولات كشاورزي بايد راهكارهايي را براي كاهش تلفات آب گياهان ارائه كرد. ازجمله‌ي اين راهكارها استفاده از تركيباتي مانند سيليس است كه جهت افزايش مقاومت گياهان در برابر تنش ‏هاي محيطي به كار مي‎رود. بنابراين اين پژوهش به‏ منظور به‌كارگيري عنصر سيليس در جهت كاهش اثر تنش خشكي در دو رقم توت‏ فرنگي پاروس و كاماروزا صورت گرفت. آزمايش به صورت فاكتوريل با سه عامل شامل رقم (دو رقم پاروس و كاماروزا)، سيليس (صفر، 6/0 و 2/1 ميلي‌مولار) و خشكي (دو سطح شاهد و تنش خشكي) در 4 تكرار اجرا شد. 96 نشاء توت فرنگي (از هر رقم 48 نشاء) در شاسي‌‌ها كشت شدند. نتايج به دست آمده نشان دادند كه تنش خشكي باعث كاهش محتواي نسبي آب برگ و افزايش ميزان پرولين، كربوهيدرات‏ هاي محلول كل، مالون دي آلدئيد، پراكسيد هيدروژن شد. كاربرد سيليس سبب افزايش محتواي نسبي آب برگ، ميزان پرولين، كربوهيدرات ‏هاي محلول كل كاهش ميزان مالون دي آلدئيد و پراكسيد هيدروژن شد.