بررسي تنوع ژنتيكي ارقام نر و ماده خرما در منطقه هرمزگان با استفاده از نشانگرهاي ريخت‌شناسي و ملكولي

نخل خرما با نام علمي Phoenix dactyliferaگياهي تك‌لپه‌اي، دوپايه، گرمسيري و داراي عمر طولاني است كه از اهميت اقتصادي بالايي در كشور ايران برخوردار است. اين تحقيق در سال 1395 در آزمايشگاه ملكولي مركز تحقيقات و آموزش كشاورزي و منابع طبيعي هرمزگان براي بررسي تنوع ژنتيكي ارقام نر و ماده خرماي منطقه هرمزگان به‌منظور شناسايي ارتباط خويشاوندي اين ارقام با استفاده از نشانگرهاي ريخت‌شناسي و ISSR انجام شد. استخراج DNA با استفاده از روش CTAB انجام و از 12 آغازگر ISSR براي بررسي تنوع ژنتيكي استفاده شد. محصول PCR روي ژل آگارز 1% بارگذاري و با استفاده از رنگ فلوروداي قابل رويت شد. الگوي باندي براساس حضور يا عدم حضور باند با اعداد يك و صفر نمره‌دهي شد و محتواي اطلاعات چندشكلي محاسبه شد كه از 3695/0 تا 4998/0 با ميانگين 4497/0 متغير بود. بيشترين ميزان محتواي اطلاعات چندشكلي مربوط به مكان ژني 10G(CT) معادل 4998/0 بود. در مجموع 112 آلل شناسايي شد. بر اساس صفات ريخت‌شناسي و همچنين نشانگرهاي ملكولي، ارقام خرماي مورد بررسي به هشت گروه اصلي و زيرگروه‌هاي مختلف تقسيم شدند اما همبستگي معني‌داري بين گروه‌بندي ريخت‌شناسي و ملكولي مشاهده نشد. نشانگرهاي ISSR تا حد بسيار زيادي ارقام نر را از ارقام ماده تفكيك نمود اما در بررسي صفات ريخت‌شناسي تفكيك مشخصي بين ارقام نر و ماده مشاهده نشد.