رابطه محل سكونت و بزهكاري در نوجوانان

آنچه كه اكنون بعنوان مناطق جرم خيز يا مستعد بزهكاري نوجوانان شناخته شده جزء جريان ديرپا و تاريخي مهاجرت جمعيتي جوياي كار و رفاه و گريزان از روستاها و شهرهاي كوچك به لحاظ دافعه هاي آن و نيز پس رانده شدن فقرا از درون شهرها به حاشيه آن، چيز ديگري نيست و اين فرايند معلول طبيعي توسعه است و تا زماني كه حاشيه ها در برابر شهرها قرار گيرد. حاشيه نشيني پديده اي ناهنجار و ناپذيرفتني است ولي زماني كه به پيشينه تاريخي اين پديده نگريسته شود آن را يك جريان دائمي، ماندگار و گريز ناپذير و حتي به عقيده برخي كارشناسان لازم و مفيد براي توسعه مي دانند. پس اين عقيده كه بايد مناطق جرم خيز را تخريب كرد قابل دفاع نمي باشد و مي بايست با ساماندهي آن و فراهم كردن امكانات مورد نياز براي حاشيه نشينان و كم كردن فاصله و خلاء موجود بين آنها و شهرنسينان اقدام كرد و اين امور كه از لوازم و مقدمات پيشگيري و كاهش ميزان جرايم در اين مناطق است، امكان پذير نمي باشد مگر با مشاركت و همكاري و همدلي كليه دستگاه هاي مسئول.