نقش تربيت ديني در تعادل روابط انساني از منظر نهج البلاغه

زندگي سالم و پاك و به­دور از هرگونه عيوب و آلودگي (مادي و معنوي)، آرزوي هر انسان عاقلي است؛ از نگاه آموزه­هاي قرآني زندگي آخرت همان زندگي حقيقي و مطلوب نهايي است، «وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ» كه براي مؤمنان در بهشت تجلّي مي­يابد و البته براي غير مؤمنان در دوزخ خودنمايي مي­كند. و نيز از آيات الهي به­دست مي­آيد كه تحقّق يك زندگي سالم و پاك، در دنيا با فراهم نمودن شروط آن امكان­پذير مي­باشد. قرآن دو شرط اساسي را براي زندگي سالم و پاك­زيستي - به معناي حقيقي آن- مطرح فرمود: عمل صالح و ايمان به خدا؛ كه حصول آن دو، زندگي اين دنيا را مطلوب و سالم مي­سازد، «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً»، زيرا عمل صالح بدون ايمان، قوام نخواهد داشت بلكه حبط و نابود مي­گردد، «وَ مَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ». با توجه به اينكه زندگي حقيقي و مطلوب پروردگار جهانيان، به «حيات طيّبه» توصيف شده است در اين مقاله با بررسي و مفهوم شناسي حيات طيبه در آيات قرآني به مصاديق آن نيز پرداخته مي­شود، در قرآن كريم پنجاه بار واژه طيب و مشتقات آن كه به موضوعات و مصاديق زندگي پاك و سالم مي­پردازد آمده است. در اين پژوهش به اين نتيجه مي­رسيم كه دو زندگي «دنيوي» و «آخروي» كه يكي مقدمه و ديگري هدف و ذي­المقدمه است مي­تواند براي انسان، به زندگي سالم و پاك منتهي گردد.