استفاده از پليمرهاي زيست تخريب پذير به عنوان فيلم مالچ در كشاورزي با رويكرد توسعه پايدار

توسعه پايدار رويكردي به رشد و توسعه انساني است كه هدف آن رفع نيازهاي حال حاضر بدون به خطر انداختن توانايي نسل هاي آينده است. راه‌هاي زيادي در حوزه كشاورزي براي افزايش عملكرد محصول و در عين حال با كمترين آسيب به خاك و محيط زيست در حال توسعه است. يكي از آنها استفاده از فيلم هاي مالچ زيست تخريب پذير در كشاورزي است. در سال‌هاي اخير، استفاده از پليمرهاي زيست تخريب‌پذير به‌عنوان جايگزيني براي مواد سنتي در توليد فيلم‌هاي پوششي و به عنوان يك راه‌حل پايدار در نظر گرفته شده است. اين مواد پليمري مي‌توانند به راحتي در مزرعه تجزيه شوند و بنابراين خطر زيست محيطي و هزينه حذف و دفع آنها بسيار كاهش مي‌يابد. برخي از پليمرهاي بر پايه زيستي رايج مورد استفاده در فيلم هاي مالچ زيست تخريب پذير عبارتند از پلي لاكتيك اسيد، نشاسته، سلولز و پلي هيدروكسي آلكانوات ها. پليمرهاي مورد استفاده در درفيلم هاي مالچ زيست تخريب حاوي پيوندهاي استري يا پلي ساكاريد هستند كه در معرض هيدروليز ميكروبي قرار مي گيرند. در تئوري، فيلم هاي مالچ زيست تخريب بايد به طور كامل توسط ميكروارگانيسم هاي خاك كاتابوليز شوند، به زيست توده ميكروبي، دي اكسيد كربن و آب تبديل شوند. مقاله حاضر در مورد مواد مالچ، فرآيند تجزيه زيستي فيلم هاي مالچ، انواع پليمرها، آينده فيلم‌هاي مالچ، امكان‌سنجي و چالش‌هاي آنها بحث مي‌كند.