تعريف معماري شهر هوشمند براي دستيابي به توسعه ، نوآوري و پايداري در شهرها

تكوين و تكامل شهر هوشمند از اواخر دهه 1990 سرعت گرفت. در پي رشد اين حوزه از معماري، دانشگاهيان، صنعتگران و دولتمردان علاقه‌مند شدند شهرها را به فضاهايي پايدار و مبتني بر نوآوري تبديل كنند، اما اين سير تكاملي نشان داد كه اقدامات موجود عمدتاً با هزينه‌هاي عمومي اختصاص يافته به مقاصد صنعتي ، توسعه مي‌يابند. به اين ترتيب، دولت‌ها در تلاش براي تبيين حوزه شهر هوشمند، بر استانداردسازي آن تمركز دارند. اين استانداردسازي به معماري شهر هوشمند نيز مربوط مي‌شود و بايد تمام نوآوري‌هاي بالقوه را نيز در بر بگيرد. اين مقاله بر آن است ضمن بهره‌برداري از تجارب حاصل از موارد و زمينه‌هاي نظري مشابه، معماري مرسوم شهر هوشمند را كه شامل اهداف دولت در زمينه نوآوري و پايداري است، تبيين كند