بررسي ارتباط بين تاب آوري با علائم سايكولوژيك در زنان باردار مبتلا به فشار خون بارداري

مقدمه: عوامل روحي و رواني مانند استرس در دوران بارداري با اختلالات جسمي رواني مادر همراه است و منجر به پيامدهاي نامطلوب بارداري و زايمان مي شود. با اين حال، توجه كمي به مسائل روانشناختي مادر و پيامدهاي منفي بالقوه آن در بسياري از كشورهاي با درآمد كم و متوسط داده شده است. هدف از مطالعه ما بررسي ارتباط تاب اوري با علائم سايكولوزيك در زنان باردار مبتلا به فشارخون باداري بود. روش كار: يك مطالعه مقطعي از نوع توصيفي – تحليل بر روي 185 زن باردار مبتلا به اختلالات فشار خون بارداري انجام شد. شركت كنندگان مقياس تاب اوري و پرسشنامه استرس- اضطراب- افسردگي DASS-21 را تكميل نمودند. تجزيه و تحليل داده ها توسط SPSS نسخ 24 مورد بررسي قرار گرفت. P 0.05 معني دار تلقي شد. يافته‌ها: يك ميانگين سن زنان 34.77 سال بود. ميانگين سن بارداري 32.62 هفته و اكثريت زنان مولتي بار بودند. ميانگين امتياز براي تاب آوري 50.97 بود و 119 نفر(64.3%) تاب آوري پايين و 66 نفر(35.7%) تاب آوري بالاتري داشتند. ميانگين (انحراف معيار) نمره افسردگي، اضطراب و استرس به ترتيب 14.07 (9.98)، 13.27 (10.09) و 14.07 (9.98) بود. بين ارتباط تاب آوري با افسردگي، استرس و اضطراب نيز ارتباطي منفي و معني دار مشاهده شد. نتيجه‌گيري: در شرايط پرخطر، بارداري با آسيب پذيري بيشتر در سلامت روان زنان همراه است كه با استرس، اضراب و افسردگي بيشتر و كاهش تاب آوري مشخص مي شود. مداخلات مربوطه براي بهبود تاب آوري و كاهش مشكلات مربوط به سلامت روان مي تواند به بهبود پيامدهاي مادري و نوزادي كمك كند