بررسي آثار تغيير اقليم بر تخصيص منابع آب حوضه آبريز تجن

تغيير اقليم و گرمايش كره‏ي زمين يكي از مسائل مهم جهان در عصر كنوني مي‏باشد و در حال گسترش به سرتاسر كره‏ي زمين است و آثار زيان‌بار آن بر منابع آبي بر كسي پوشيده نيست. از اين‌رو پيش‏بيني تغييرات اقليمي يك منطقه، نقش مهمي در برنامه‏ريزي و مديريت منابع آبي خواهد داشت. هدف از اين پژوهش ارزيابي اثرات اين پديده بر روي تخصيص آب حوضه آبريز تجن در دوره‏ي آتي مي‏باشد. به‏منظور پيش‏بيني پارامترهاي دما و بارش در دوره آتي (2049-2020) از مدل جوي CANESM2 تحت سناريوهاي مسير غلظت RCP 2.6 و RCP 8.5 استفاده و مقادير تخميني با مدل آماري SDSM ريزمقياس شد. نتايج مدل ريزمقياس‏سازي نشان داد كه ميانگين دماي سالانه حوضه در دوره آتي (2049-2020) نسبت به دوره پايه (2005-1976) تحت دو سناريو RCP 2.6 و ررسي اثر تغيير اقليم بر روي تخصيص آب از مدل WEAP استفاده شد؛ كه ابتدا مدل مورد واسنجي و ارزيابي قرار گرفت و پس از حصول اطمينان از توانايي مدل در شبيه‏سازي؛ براي دوره پيش‏بيني (2031-2017)، وضعيت مصارف آب در شرايط تغيير اقليم، رشد جمعيت و تحت سناريوهاي مديريتي مختلف مورد بررسي قرار گرفت. در شرايط تغيير اقليم، ميزان مصارف آبي در گره‏هاي نياز طي دوره‏ي آينده افزايش مي‏يابد كه حوضه در اين شرايط قادر به تامين 100 درصد نياز كشاورزي نمي‏باشد، حتي با فرض عدم افزايش نيازها در آينده، حوضه قابليت تامين 100 درصد نياز كشاورزي را ندارد؛ لذا ضروري است در جهت بهبود وضعيت اقدامات اصلاحي مانند افزايش راندمان آبياري و تغيير الگوي كشت در دستور كار مديران قرار بگيرد.