روش فهم انديشه سياسي بيهقي

تاريخ بيهقي متني چند ساحتي است كه علاوه بر وجاهت ادبي، تاريخي و هنري، يك متن سياسي نيز به شمار ميآيد. بر خلاف آشكار بودنِ وجوه ادبي و تاريخي آن و همچنين ذكر حوادث يا خاطرات سياسي متن، كمتر نشاني از منظومة انديشه سياسي بيهقي در آن مشهود است. از آن جا كه بيهقي، با تأسي از استاد محافظه كار و مآل انديش خود، بونصر مشكان، به خاطر ترس از استبداد سلاطين نافره مند غزنوي و ايرانيستيزي آنها، تبار انديشه اش را آشكار نمي كند. نگارنده با استفاده از روش پنهان نگاري لئواشتراوس، سعي ميكند طرحي كلي از خطوط پنهان بيهقي را در بين خطوط آشكار مدح و ذم برجسته سازد؛ با اين هدف كه با نقد شيوه هاي متعارف خوانش متون كهن و با به كارگيري رويكرد فهم تاريخي واقعي، اصل نظام انديشگي بيهقي، آن گونه كه خود بيهقي درك ميكرد، مورد بازسازي قرار گيرد. از جمله مختصات الگوي ايراني تحت عنوان «انديشه باريك» مستتر در خطوط تاريخ بيهقي، خردورزي، دادگري و راستگويي است كه در لفافه اي از مدح و ذم و تقدير نگاري توسط ابوالفضل بيهقي در تاريخ بيهقي ابراز مي گردد.