آزمون مدل استفاده از دوركاري در سازمان هاي ورزشي و شناسايي پيامدهاي آن

هدف پژوهش: هدف از پژوهش حاضر آزمون مدل استفاده از دوركاري وشناسايي پيامدهاي آن در سازمان هاي ورزشي بود. روش و روند پژوهش: جامعۀ آماري شامل تمام كاركنان وزارت ورزش و جوانان (890= N) بود كه به دليل انجام مدلسازي معادلات ساختاري، نمونة آماري 400 نفر و به صورت تصادفي ساده انتخاب شد. در اين تحقيق از پرسشنامه هاي دوركاري كراولي و همكاران (2014)، تضاد كار خانواده مبتني بر زمان كارلسون و همكاران (1990)، رضايت شغلي كامان و همكاران (1990)، قصد ترك شغل كامان و همكاران (1990) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از مدلسازي معادلات ساختاري با نرم افزار آموس استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين دوركاري (30/0- =β، 76/3= t)، با تضاد كار خانواده رابطۀ منفي معناداري وجود دارد. اما بين دوركاري با قصد ترك شغل (12/0- =β، 740/0= t)، و رضايت شغلي (04/0- =β، 22/0= t) رابطۀ معناداري مشاهده نشد. نتايج: بنابراين، پيشنهاد مي شود مديران وزارت ورزش و جوانان به منظور كنترل تضاد كار خانواده برنامه هاي كار انعطاف پذير را در اين سازمان گسترش دهند.