مقايسه انگيزش مشاركت در فعاليت هاي ورزشي دانش‌آموزان دختر دبيرستانهاي داراي سالن ورزشي با دبيرستان‌هاي فاقد سالن ورزشي

هدف پژوهش: با توجه به اينكه ورزش يكي از پديده هاي اجتماعي است كه در همه جوامع به صورت يك نياز انساني و فرهنگي از اولويت بالايي برخوردار است ، شناخت عوامل مؤثر بر مشاركت ورزشي مهم به نظر مي رسد. بنابراين هدف پژوهش حاضر مقايسه سطوح انگيزش و مشاركت ورزشي نوجوانان با توجه به محل فعاليت ورزشي آنها در ساعات درس تربيت بدني بود. روش و روند پژوهش: پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر شيوه ي اجرا توصيفي از نوع علي - مقايسه اي بود. آزمودني هاي پژوهش را دختران متوسطه دوم پايه هاي دهم تا دوازدهم (60 نفر فاقد سالن ورزشي و 60 نفر برخوردار از سالن ورزشي ) در مجموع 120 نفر تشكيل دادند. كه اين افراد به صورت در دسترس انتخاب شدند. براي گردآوري داده ها از پرسش نامه ي انگيزش شركت در فعاليت هاي ورزشي كه توسط گيل، گروس و هادلستون ساخته شده و متشكل از 30 گويه و 8 خرده مقياس كه شامل : موفقيت، گروه گرايي، آمادگي، بهبود تخليه انرژي، عوامل موقعيتي، بهبود مهارت، دوست‌يابي و تفريح و سرگرمي است استفاده گرديد. از آمار توصيفي و استنباطي براي تجزيه و تحليل داده هاي پزوهش استفاده شد. كه در بخش آمار توصيفي از نمودار ستوني جهت تجزيه و تحليل ميانگين متغيرهاي تحقيق و در بخش آمار استنباطي از آزمون كولمگروف – اسميرنوف براي تعيين نرمال بودن داده ها و از آزمون يو من ويتني با توجه به عدم نرمال بودن توزيع داده ها جهت مقايسه متغيرهاي پژوهش در سطح معناداري 05/0استفاده گرديد. تحليل اطلاعات از طريق بسته نرم افزاري آماري spss نسخه 20 انجام شد. يافته ها: با توجه به آزمون يومن ويتني نتايج نشان داد كه در خرده مقياس گروه گرايي بين دو گروه دانش آموزان فاقد سالن ورزشي و برخوردار از سالن ورزشي تفاوت معناداري وجود داشت به اينصورت كه در اين مورد ميانگين نمرات دانش-آموزان برخوردار از سالن ورزشي به طور معناداري از دانش آموزان فاقد سالن ورزشي بالاتر بود (05/0P ). و در خرده-مقياسهاي موفقيت، آمادگي، بهبود تخليه انرژي، عوامل موقعيتي، بهبود مهارت، دوست‌يابي و تفريح و سرگرمي تفاوت معناداري ديده نشد. ودر حالت كلي بين انگيزش مشاركت ورزشي دانش آموزان فاقد سالن ورزشي و برخوردار از سالن ورزشي تفاوت معناداري يافت نشد ( 05/0P ).