مسئله نظام‌هاي باور و دانش دولت محلي تبريز و ناتواني حكومت شهر نا اطميناني محيط شهري و افت جذابيت سرمايه‌گذاري

ساختار نهادي بد كاركرد و درهم تنيدگي آن با نظام باورهايي كه به سازه‌هاي مصنوع ذهني نامطلوب مي‌انجامد و نيز نظام دانش پوزيتيويستي و تحميل يك بهترين رويه عمل بر پايه تجربيات جوامعي كه هم‌اكنون توسعه‌يافته‌اند، از محل‌هاي مختلفي به قابليت زدايي حكومت شهري مي‌انجامد؛ ازجمله آن‌ها: غفلت از توسعه شورايي ؛ هدف قرار دادن عمران گرايي و فيزيكاليسم و مغشوش كردن هدف و ابزار در توسعه شهري؛ تقليل امر اجتماعي به امري كميت‌پذير؛ جهان‌شمول - پنداري شهري و غفلت از مسائل، شرايط و اقتضائات محيط بومي؛ بسته نگه‌داشتن سازمان شهرداري و شوراي شهر در مقابل ايده‌هاي نو؛ و امثالهم. چنين رويكردي در مديريت شهر تبريز به پيامدهايي چون: ناامن‌سازي محيط انساني و محيط فيزيكي شهر، افت عرضه كالاهاي عمومي، تبعيض در عرضه كالاهاي عمومي، بروز فساد، فقر و نابرابري، گسترش نارضايتي شهروندان، جرم، اعتياد، و خشونت شهري مي‌انجامد؛ و ناگفته پيداست كه توليد مولد و سرمايه‌گذاري‌هاي فناورانه نيازمند محيطي امن باقابليت پيش‌بيني‌پذيري است؛ لذا نظام بودجه‌ريزي شهرداري تبريز را نمي‌توان هم‌راستا باهدف توسعه سرمايه‌گذاري‌هاي مولد در شهر دانست. با دقت در تجربه زيستي و مشاهدات و مطالعه اسناد ثانوي، مقاله حاضر با رويكرد هنر علم اقتصاد و در چارچوب اقتصاد سياسي - نهادي، راهكارهايي را باهدف بهبود وضع موجود و توانمند كردن شهرداري و شوراي شهر تبريز در خصوص جذب سرمايه‌هاي مولد ارائه مي‌دهد.