استعاره مفهومي «قيامت» در دو جزء آخر قرآن كريم

استعاره مفهومي ابزاري براي درك يك حوزه مفهومي انتزاعي و كمتر شناخته شده به وسيله حوزه مفهومي ديگر است. قرآن‌كريم سرشار از مفاهيم انتزاعي همانند؛ قيامت، بهشت و دوزخ است كه براي درك كامل آن‌ها نيازمند بررسي اين مفاهيم با روش استعاره مفهومي هستيم. نگارندگان اين پژوهش به دنبال بررسي مفهوم قيامت و چگونگي مفهوم‌سازي آن توسط قرآن‌كريم بر مبناي روش تحليلي _ توصيفي هستند. با بررسي دو جزء آخر قرآن‌كريم مي‌توان دريافت كه قرآن‌كريم مفاهيم انتزاعي را به شيوه استعاره مفهومي بيان كرده است. از اين رو مي‌توان به نقش معناشناسي شناختي و به ويژه استعاره مفهومي در تبيين آيات قرآن‌كريم پي برد. بيشترين مفاهيمي كه در مفهوم‌سازي قيامت نقش دارند؛ عبارتند از: زلزله، وعده‌گاه، حساب‌رسي، مقصد و جدايي. با مفهوم‌سازي قيامت توسط اين مفاهيم مي‌توان آن را بمنزله زلزله، وعده‌گاه، حسابرسي، مقصد و جدايي دانست و ويژگي‌هاي‌شان را براي قيامت ذكر نمود.