بررسي حوزه‌ي سبك شناختي سوره هاي قرآن كريم

زبان عربي اصالت و اعتبار خود را وامدار قرآن كريم است. چنان كه اين كتاب عظيم بزرگ ترين انگيزه تاليف علوم بلاغي بوده است. جنبه ادبي و بلاغي قرآن، ابزاري در بيان مقاصد ديني و اصلاحي است؛ چرا كه تنها با همين ابزار مي توان قفل دل ها را گشود و حقايق ديني را به نحو قانع كننده و موثري به مخاطب القا نمود. قرآن كريم در سطح بسيار بالايي از سبك هاي بياني گوناگون بهره جسته است؛ به طوري كه در ادبيات عربي پيش از نزول قرآن، چنين چيزي وجود نداشته است؛ همين امر سبب شده است كه اين كتاب آسماني از نظر اسلوب و بيان معجزه باشد و كسي نتواند با آن به رقابت يا معارضه برخيزد .سبك شناسي از جمله دانشهاي نوين در حوزه نقد ادبي ميباشد. اين دانش تلاش ميكند تناسب ميان لفظ و معني، انسجام متني و هماهنگي منظور كلام با ساختار عبارتها را مشخص كند. پژوهش حاضر با هدف؛ بررسي حوزه ي سبك شناختي سوره هاي قرآن كريم انجام شد. در اين جستار به صورت توصيفي و روش جمع آوري اسناد استفاده شده است و سعي شده است به ويژگي هاي زباني و متني گفتمان قرآني، تغيير در فرد و تعداد، تغيير در زمان و حالت فعل، تغيير در حرف ربط، تغيير در جمله فعليه/ اسميه، جملات كوتاه و بلند، پرداخته شود. حاصل پژوهش در اين سطح نشان مي‌دهد كه آواي حروف با معناي آيات تناسب كامل دارد و در سطح نحوي به بررسي جملات خبري، و جملات انشائي، كه در بيان معناي سوره‌ها نقش تأثيرگذاري را داشتهاند، پرداخته شده است.