نور و ظلمت از ديدگاه گنوسي و مقايسه و تطبيق آن با مثنوي معنوي

اين تحقيق قصد دارد جنبه هاي مختلف نور و تاريكي را در مثنوي ، كه هسته اصلي / نقش اصلي آيين عرفاني است ، مورد بحث قرار دهد ، مهمترين آنها عبارتند از: دوگانه گرايي و قطبيت جهان در دو قسمت از نور و تاريكي ، جدايي انسان از سرزمين اصلي و هبوط او به جهان مادي ، فراموش كردن اصل او زادگاه ، گرفتاري روح و جسم ، اسارت روح در محدوديت بدن و جهان مادي ، بيدار شدن انسان با عارضه غدد و نجات او توسط ناجي و غيره. اين بخش با معرفي و شرح اديان پس از عرفان (مانند آيين مانو و مندائيسم) كه تحت تأثير عرفان قرار گرفته اند ، ادامه مي يابد و به تأثيرات عقايد و انديشه هاي مكتب هاي عرفاني بر ديدگاه هاي اشراقي و عرفاني در ايران اشاره مي كند. قسمت آخر اين بخش ، توصيف نور و تاريكي از نظر عرفاني است. در اين بخش تصور مي شود كه ريشه دوگانگي در ناخودآگاه جمعي همه وجود دارد و به طور ناخودآگاه در اديان و مكاتب مختلف شكوفا شده است. عرفان ايراني از قاعده مستثني نيست و بسياري از نويسندگان و صوفيان آثار خود را بر اين اساس بنا نهاده اند كه در اين ميان مولانا به عنوان يكي از بزرگترين چهره هاي عرفان ، اين باور را در آثار خود در نظر گرفته است.