بررسي طنز و شگردهاي طنزپردازي در داستان كوتاه معاصر فارسي با تكيه بر مجموعه داستان‌هاي محسن پوررمضاني (دزد مووزوزي و انسان فرهيخته)

واژه طنز، اگرچه در گذشته به معني تمسخر يا شوخي به كار رفته است اما پررنگ‌ترين زمان حضورش در متون، از زمان جنبش مشروطه به بعد است. طنز در برگيرنده قالب‌ها و كالبدهاي هجو، هزل، لطيفه، فكاهي است و بيشتر براي مقاصد سياسي و مبارزه عليه استبداد شاهنشاهي و درباري و ستم‌هايي از اين دست به كار گرفته مي‌شد و حربه و سلاحي آسان و استوار و كارآمد به شمار مي‌آمد. آنچه مدنظر اين پژوهش است، اينكه در ابتدا به ارائه تعريفي از اصطلاح ادبي براساس نظريات ادبي معاصر پرداخته شده است تا بتوان متون طنز را از غير طنز شناخت يا «طنز» هر متني را لزوماً طنز ندانست كه صرفاً باعث خنده مي شود و عموماً تعريف هاي طنز، سنتي است كه در اين پژوهش سعي مي شود ابتدا مشهورترين تعاريف، بررسي و نقد شود تا لزوم ارائه تعريفي تازه نشان داده شود. سپس به تاريخچه اي از طنز نگاهي تفصيلي كرده ايم و در نهايت به كنكاش طنز و شگرد طنزپردازي در اثر محسن پوررمضاني پرداختيم. روش اجراي اين تحقيق، تركيبي از دو روش توصيفي و تحليلي و مبتني بر داده‌هاي كتابخانه‌اي است. روش گردآوري داده‌ها به‌صورت كتابخانه‌اي (مطالعه كتاب‌ها، مقالات، مجلات، طرح‌هاي پژوهشي و بانك‌هاي اطلاعاتي اينترنتي) استفاده شده است.