تأثير خودپندارۀ رياضي در پيشرفت درس رياضي دانش‌آموزان پايۀ ششم ابتدايي شهرستان جويم در سال تحصيلي 1401-1400

هدف از انجام پژوهش حاضر، تبيين رابطۀ خودپندارۀ تحصيلي رياضي با پيشرفت تحصيلي دانش‌آموزان است. جامعۀ آماري پژوهش 130 نفر بود كه با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده، 96 نفر شامل 53 دختر و 43 پسر به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي گرداوري داده‌ها از پرسش‌نامه محقق‌ساخته 20 گويه‌اي صدق‌پور و همكاران (1396) برگرفته از مقياس‌هاي خودپنداره رياضي مارش (1990) و مقياس مختصري كه در آزمون‌هاي تيمز بود، استفاده شد. همچنين براي تعيين ميزان پيشرفت تحصيلي رياضي، نمره نيم سال دوم سال تحصيلي 1401-1400 اين دانش‌آموزان جمع‌آوري گرديد. روش تحقيق اين پژوهش از نوع همبستگي-توصيفي بود و براي تحليل داده‌ها از تكنيك‌هاي آماري و با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS استفاده خواهد شد. در تحليل توصيفي از ميانگين و انحراف معيار استفاده شد و در آزمون سؤالات پژوهش از آزمون t تك نمونه‌اي و ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. نتايج پژوهش، بيانگر آن بود كه خودپندارۀ رياضي و پيشرفت تحصيلي رياضي وضعيت نسبتاً مطلوبي دارند و خودپندارۀ رياضي رابطۀ مثبت و معناداري با پيشرفت تحصيلي دارد؛ همچنين ابعاد خودپندارۀ ‌رياضي نيز تأثير مثبت و معناداري در پيشرفت رياضي دارند.