چندصدايي، ويژگي سبكي غزل‌هاي اولاد

شروع مبحث چندصدايي با رويكرد امروزين آن، با ميخاييل باختين رقم خورد. او اين اصطلاح را از حوزۀ موسيقي وام گرفت و در مطالعات ادبي خود و تحليل رمان‌هاي داستايوفسكي به آن اهميّت داد و بر آن تأكيد ورزيد. بحث او گسترش يافت و منتقدان فراواني تا به امروز در حوزۀ نقد ادبي و هنري، چندصدايي و گفتگومندي را از زواياي گوناگون مطرح و تحليل كردند. همراه با تحوّلات اجتماعي، ‌سياسي و فرهنگي بعد از مشروطه در ايران و انقلاب ادبي نيما، حضور و اجراي چندصدايي در شعر شاعران معاصر و جريان‌هاي شعر امروز بنا به ضرورت‌هاي تاريخي، اجتماعي، فرهنگي و بر اساس كاركردهاي زيباشناختي و ادبي آن، محسوس‌تر و جدّي تر خود را نشان داد. در اين مقاله بر مي‌نمايانيم كه غزل‌هاي غلامحسن اولاد، غزل‌سراي معاصر،‌ همواره از صداهاي گوناگون در متن و زبان خود برخوردار بوده است و شاعر با بهره‌وري از امكانات و ظرفيت‌هاي غزل و با تكيه به دانش و شگردهاي خلّاقانة خود، حضور چندصدايي را به يكي از ويژگي‌هاي برجستۀ سبكي شعرش بدل كرده است. چگونگي اجراي چندصدايي در غزلِ شاعر، با تقسيم‌بندي و تحليل محورهاي آن و ارائۀ نمونه‌ها بررسي شده است.