بررسي رابطه خودمختاري با كيفيت زندگي در دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه شيراز سال 1400

هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه خودمختاري و كيفيت زندگي در دانشجويان مقطع كارشناسي بود و در راستاي هدف فوق، از ميان كليه دانشجويان در حال تحصيل مقطع كارشناسي دانشگاه شيراز، 100 آزمودني شامل 56 مرد و 44 زن به صورت تصادفي خوشه اي انتخاب گرديدند. طرح كلي پژوهش از نوع توصيفي همبستگي است. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه كيفيت زندگي نسخه 36 سوالي و پرسشنامه خودمختاري هيجاني سيلوربرگ و استينبرگ بود. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از ضريب همبستگي پيرسون و آزمون رگرسيون همزمان استفاده شد. نتايج تجزيه و تحليل آماري حاكي از آن بود بين كيفيت زندگي با ناوابستگي خانواده (05/0 P)، تفرد (01/0 P) و نمره كل خودمختاري هيجاني (01/0 P) ارتباط مثبت معني داري وجود دارد و آنگونه كه نتايج رگرسيون براي پيش‌بيني كيفيت زندگي نشان مي‌دهد، مولفه تفرد (37/0=β) قدرت پيش‌بيني كيفيت زندگي را دارد. با توجه به يافته هاي اين پژوهش در مجموع مي توان گفت كه همبستگي معناداري بين ابعاد مختلف خودمختاري و كيفيت زندگي دانشجويان وجود دارد.