الگوي مفهومي حكمراني هوشمند

Conceptual model of smart governance

به‌منظور پياده سازي و اجرايي نمودن اهداف حكمراني، حكمراني هوشمند به يك انتخاب اجتناب ناپذير تبديل شده است. حكمراني هوشمند يك موضوع نوظهور است كه مي‌تواند نظر محققين علوم مديريت، سياست، علوم كامپيوتر و اطلاعات و بسياري از رشته‌هاي ديگر را به خود جلب نمايد. هدف اين مقاله توصيف مفاهيم حكمراني هوشمند و ارائه چارچوب مفهومي آن، مي‌باشد. از آنجايي كه اين مقاله ماهيت مفهومي دارد و هدف آن برانگيختن علاقه و كمك به شكل‌دهي گفت‌وگوي مداوم در مورد موضوع پيچيده حكمراني هوشمند به‌عنوان پايه‌اي براي دولت هوشمند، شهر هوشمند و... در ميان محققان و متخصصان است. در اين مقاله ابتدا به جستجوي ادبيات و سپس ارزيابي، تحليل و تفسير داده‌ها و الگوهاي موجود اين حوزه پرداخته شده است. كه با مروري بر ادبيات براي جمع‌آوري رويكردهاي محققان در مورد مفهوم حكمراني هوشمند آغاز و تحقيقات تا شهريور ماه سال 1401 را در نظر گرفته است. حسب يافته‌ها، الگوي مفهومي حكمراني هوشمند متناسب با شرايط كشور ايران درزمينه‌هاي مختلف نهادي و فناوري تبيين شده است. درنتيجه، افزايش استفاده از رسانه‌هاي اجتماعي، تلفن‌هاي هوشمند، پورتال‌ها، پلتفرم‌ها و مديريت و خدمات هوشمند، مشاركت و همكاري گسترده‌تر و سريع مي‌تواند منجر به تغييرات تدريجي در سازمان‌هاي دولتي، روابط جديد بين دولت‌ها، بخش خصوصي و شهروندان و بهبود در شهر شود.