بررسي تاثير آموزش روانشناسي مثبت‌گرا بر انعطاف‌پذيري روانشناختي دانش آموزان متوسطه دوم شهر زابل

هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير آموزش روانشناسي مثبت‌گرا بر انعطاف‌پذيري روانشناختي دانش آموزان متوسطه دوم شهر زابل بود. روش پژوهش حاضر شبه آزمايشي است. جامعه آماري اين پژوهش متشكل از دانش آموزان متوسطه دوم شهر زابل مي‌باشد. از بين اين دانش آموزان 40 نفر به صورت نمونه‌گيري در دسترس در دو گروه 20 نفر آزمايش و گواه انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري در اين پژوهش، بسته آموزش روانشناسي مثبت‌گرا سليگمن و همكاران (2005) و انعطاف‌پذيري روانشناختي دنيس و وندروال (2010) بود. داده هاي به دست آمده با استفاده از آزمون تحليل كواريانس تك متغيره با نرم افزار SPSS 20 مورد تحليل قرار گرفتند نتايج نشان داد آموزش روانشناسي مثبت‌گرا بر انعطاف‌پذيري روانشناختي دانش آموزان متوسطه دوم شهر زابل تاثير مثبت و معناداري دارد.