تاثير ‌واقعيت‌درماني گروهي بر كاهش تعارض با والدين در بين نوجوانان مقطع دوره متوسطه شهر رشت

تعارض نوجوانان با والدين يكي از اساسي‌ترين مشكلات خانواده‌ها در چند سال اخير بوده است كه علاوه بر خانواده، مدارس هم با اين مشكل مواجه هستند. هدف پژوهش حاضر تعيين تأثير ‌واقعيت‌درماني گروهي بر كاهش پرخاشگري و تعارض با والدين در بين دانش‌آموزان مقطع متوسطه در شهر رشت بود. جامعه مورد مطالعه اين پژوهش كليه دانش‌آموزان متوسطه مراجعه‌كننده به كلينيك روان‌شناختي پايا شهر رشت بودند. اين پژوهش از روش نيمه‌آزمايشي با پيش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه آزمايش و كنترل انجام گرفت. بدين منظور 20 دانش‌آموز متوسطه با بهره‌گيري از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به‌ صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (10 نفر) و كنترل (10 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش براي گردآوري داده‌ها پرسشنامه تعارض والد- نوجوان (اسدي يونسي و همكاران 1390) بود. آموزش واقعيت‌درماني، طي 8 جلسه 45 دقيق‌‌هاي توسط محقق براي گروه آزمايش اجرا گرديد. نتايج بررسي فرضيه‌ها‌‌ از طريق تحليل كوواريانس نشان مي‌دهد كه آموزش واقعيت‌درماني گروهي بر كاهش تعارض دانش‌آموزان مؤثر است و باعث تغيير آن شده است.