رابطه بين سلامت اجتماعي و انزواي اجتماعي در دانش‌آموزان

زمينه: امروزه انزواي اجتماعي در ايران يكي از مهم ترين مسائل مرتبط با گرفتاري هاي اجتماعي در ميان جوانان است كه با سلامت اجتماعي آن ها رابطه دارد. هدف: با توجه به ضرورت تحليل اين موضوع، هدف پژوهش حاضر رابطه بين سلامت اجتماعي و انزواي اجتماعي در دانش آموزان مقطع متوسطه شهرستان دلفان بود. روش: اين تحقيق از نظر نحوه جمع آوري داده ها از نوع توصيفي با طرح همبستگي و از نظر هدف كاربردي است. جامعه آماري اين پژوهش را كليه دانش آموزان دوره دوم مقطع متوسطه شهرستان دلفان در نيمسال دوم سال تحصيلي 1402-1401 تشكيل مي دادند كه از بين آن ها نمونه اي به حجم 172 نفر شامل 88 نفر پسر و 84 نفر دختر و به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. براي سنجش متغيرها از پرسشنامه سلامت اجتماعي كييز(2004) و پرسشنامه انزواي اجتماعي چلپي و كافي (2004) استفاده شد. همچنين تجزيه و تحليل داد ه ها با بهره گيري از نرم افزارSpss 25 در دو سطح آمار توصيفي و استنباطي انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين سلامت اجتماعي و انزواي اجتماعي دانش آموزان ارتباط منفي و معناداري وجود دارد. همچنين از بين خرده مقياس هاي سلامت اجتماعي بين شكوفايي اجتماعي، انسجام اجتماعي، پذيرش اجتماعي و مشاركت اجتماعي با انزواي اجتماعي رابطه منفي و معناداري وجود دارد. اما بين خرده مقياس همبستگي اجتماعي و انزواي اجتماعي دانش آموزان رابطه معناداري مشاهده نشد. نتيجه گيري: با افزايش سلامت اجتماعي دانش آموزان مي توان از بروز انزواي اجتماعي آن ها جلوگيري نمود.