بررسي نسبت دانش و مهارت آموزي با رويكرد فلسفي فناوري درآموزش

هدف پژوهش حاضر بررسي نسبت دانش و مهارت و نقش آن در مهارت آموزي با روريكرد فلسفي فناوري در آموزش انجام گرفته است . اين پژوهش به روش تحليلي – تبييني شكل گرفته ، مطالعه كيفي از نوع بنيادي است كه در پي ارائه تبيين روشني از نسبت دو مقوله دانش و مهارت مي باشد . يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه خلاء دانش در فرايند مهارت آموزي و آموزش هاي عملي احساس مي شود. مبناي اين پيوستگي ريشه عقلاني آن هاست كه در فلسفه ارسطو تبيين شده است .در اين فلسفه عقل نظري و دانش جزئي يا عقل عملي به سوي عمل به آن است كه زمينه مهارت آموزي را ايفا مي كند و شامل فلسفه فناوري ، نوع نگاه انسان به طبيعت و نحوه تعامل با آن و نسبت انسان با توليد است. ديويي با نظريه دانش محوري و انقلاب كپرنيكي از طريق تجربه و عمل به عنوان قلب آموزش و پرورش ارائه كرد. .به نظر هايدگر فلسفه فناوري عصر مدرن ، بر مدار تعرض و سلطه بر طبيعت شكل گرفته و حاصل آن آسيب جدي به طبيعت و محيط زيست و اخلاق حرفه اي متناسب با آن است.