ضرورت احياي تدبّر در قرآن در كشورهاي اسلامي

يكي از نعمت‌هايي كه خداي‌مهربان به همه ما عنايت فرموده «قرآن‌كريم» است؛ كتابي براي هدايت همه‌ انسان‌ها و در همه‌ اعصار كه پهنه‌ گيتي و گستره‌ زمان، حوزه‌ نورافشاني خورشيدِ هماره تابان آن است و نور هدايتش تا آنجا كه مرز بشريت باشد، مي‏تابد و اختصاص به عصري خاص و نژادي ويژه ندارد. در بيان اهميت و نقش بي‌بديل قرآن همين بس كه پيامبر اعظم فرمود: «إِذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الْفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرْآن». هدف از نزول قرآن به تصريح آيات مختلف، هدايت به صراط مستقيم است و اين مهم در صورتي محقق مي‌شود كه ما قرآن را به عنوان «كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِي» بدانيم نه قرآني كه آيات آن به تنهايي و جداجدا ديده شود؛ چراكه اين روش اشتباه، باعث ايجاد اختلاف و چند دستگي و حتي موجب تكفير يكديگر مي‌شود. ما در اين مقاله با بررسي نظام تصديقي قرآن، بيان مي‌كنيم ويژگي مهم قرآن يعني «كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِي» زمينه‌ساز هدايت به صراط مستقيم است و مي‌تواند اختلافات ميان فرقه‌هاي مختلف اسلامي را برطرف و همگي را حول محور قرآن متحد سازد.