رابطه بين حمايت اجتماعي واميد به زندگي با اضطراب مرگ و اضطراب كرونا سالمندان در دوران پسا كرونا

پژوهش حاضر با عنوان رابطه بين حمايت اجتماعي واميد به زندگي با اضطراب مرگ و اضطراب كرونا سالمندان در دوران پسا كرونا ، از نظر هدف، كاربردي و با توجه به ماهيت موضوع و اهداف پژوهش، جزء پژوهش هاي توصيفي ازنوع همبستگي مي باشد. جامعه آماري كليه سالمندان(60 تا 80 سال) شهرستان جويبار كه تعداد 6206 نفر مي باشند. حجم نمونه آماري با توجه به جدول كرجسي و مورگان تعداد 361 نفر كه به شيوه نمونه گيري تصادفي طبقه اي ( بر حسب جنسيت )انتخاب شدند. ابزار جمع آوري داده هاي پژوهش چهارپرسشنامه استاندارد ارزيابي حمايت اجتماعي واكس( 1986)، اميد به زندگي اسنايدر (1991)،اضطراب مرگ تمپلر(1970)واضطراب كرونا(CDAS) در نمونه ايراني عليپور و همكاران (1399)بود. تجزيه‌ و تحليل داده‌ها، در بخش آمار توصيفي مانند ميانگين و انحراف معيار و در بخش آمار استنباطي از آزمون آزمون همبستگي پيرسون، با استفاده از برنامه نرم‌افزار آماري SPSS22 انجام شد. يافته هاي پژوهش نشان داد:1- بين حمايت اجتماعي با اضطراب مرگ سالمندان در دوران پسا كرونا رابطه وجود دارد. 2- بين حمايت اجتماعي با اضطراب كرونا سالمندان در دوران پسا كرونا رابطه وجود دارد. 3-بين اميد به زندگي با اضطراب مرگ سالمندان در دوران پسا كرونا رابطه وجود دارد. 4-بين اميد به زندگي با اضطراب كرونا سالمندان در دوران پسا كرونا رابطه وجود دارد.