اثر 10 هفته تمرين هوازي و مقاومتي بر عملكرد سلول بتا و بيان ژن Mafa در پانكراس رت هاي ديابتي

زمينه و هدف: مطالعات ژنتيكي از نقش كليدي برخي مولفه هاي ژنتيكي در سنتز انسولين حمايت مي كنند. اين مطالعه نيمه تجربي با هدف تعيين اثر يك دوره تمرينات هوازي و مقاومتي بر بيان Mafa در پانكراس چكيده و انسولين سرم در رت هاي ديابتي نوع 2 انجام گرفت. روش بررسي: براي اين منظور، ديابت نوع 2 (T2D) بواسطه تزريق داخل صفاقي نيكوتين آميد (110 ميلي گرم بر كيلوگرم) و استرپتوزوتوسين (65 ميلي گرم بر كيلوگرم) به 18 سر رت صحرايي نر ويستار (10±220 گرم) القا شد ودر ادامه به 3 گروه: 1) كنترل، 2) تمرين هوازي و 3) تمرين مقاومتي تقسيم شدند. تمرينات هوازي و مقاومتي به مدت 10 هفته و 5 بار در هفته براي گروه هاي تمرين به طول انجاميد. پس از مداخله، بيان Mafa در بافت پانكراس، انسولين سرم و عملكرد سلول هاي بتا بين گروه ها توسط آزمون ANOVA يك طرفه مقايسه شد. يافته ها: در مقايسه با گروه كنترل، تمرينات مقاومتي و هوازي به كاهش معني دار گلوكز ناشتا (به ترتيب p=0/001, p=0/001) و افزايش معني دار انسولين سرم (به ترتيب p=0/013, p=0/001) نسبت به گروه كنترل منجر شدند. تمرينات هوازي به افزايش معني دار بيان Mafa نسبت به گروه ديابتي كنترل(p=0/001) و ديابتي مقاومتي(p=0/034) منجر شد. تمرينات مقاومتي به تغيير معني داري در بيان Mafa نسبت به گروه كنترل منجر نشد(p=0/055). نتيجه گيري: عليرغم عدم تاثير تمرينات مقاومتي بر بيان Mafa ، اما هر دو شيوه تمرين هوازي و مقاومتي به افزايش عملكرد سلول هاي بتا و انسولين سرم در رت هاي ديابتي نوع 2 منجر مي شود. شناخت مكانيسم هاي عهده دار اثر تمرينات ورزشي بر سنتز انسولين در پانكراس ديابتي ها نيازمند مطالعات بيشتر در اين زمينه است.