بررسي شاخص هاي انواع معماري طبيعت گرا در آثار معماران

Investigating the indicators of naturalistic architecture in the works of architects

مهارت در جذب و به كار گيري خصوصيات نظم و نظام نهفته در طبيعت و انتقال آن به درون آموخته هاي انساني سرآغاز ظهور گرايشي است كه ريشه هاي آن را از گذشته مي توان مشاهده نمودكه امروزه رهاورد اين آموخته ها در غالب « معماري طبيعت گرايي» بيان مي گردد.در سالهاي اخير الهام و استعاره از طبيعت وارد حوزه ي معماري نيز گرديده و رويكرد جديدي را درطراحي پديد آورده است تا دغدغه رسيدن به يك معماري كامل را هموار سازد. آنچه كه امروزه به نام معماري طبيعت گرايي خوانده مي شود نتيجه تلاش معماراني است كه با نگرش جديد به معماري و سازه سعي در بر طرف ساختن نقص ها و خطاهاي انساني در امر ساخت و ساز دارند. هدف اين پژوهش بازشناسي مفهوم معماري طبيعت گرايي و تعيين جايگاه آن در معماري در راستاي رسيدن به يك نوع معماري متعارف با اصول معماري پايدار و هماهنگ با طبيعت مي باشد .روش تحقيق در پژوهش حاضر ، با توجه به ماهيت آن؛ كتابخانه اي، توصيفي ، تحليلي و راهبرد، نمونه موردي مي باشد.به طوري كه از روش كتابخانه اي براي تهيه پيشينه تحقيق، چارچوب نظري و... به كمك كتاب، مقالات و تحقيقات استفاده شده و سپس تحليل انجام شده است، و در نتيجه، پي بردن به انواع معماري طبيعت گرا در آثار معماران بزرگ مي باشد. اهداف اصلي اين مقاله ، ((چگونه شاخص انواع معماري طبيعت گرا در آثار معماران هر سبك طبيعت گرا در آثار معماران هر سبك طبيعت گرايي تجلي مي يابد.)) ي باشد.