كاربست علم پروكسيميك در ارزيابي اجتماع پذيري در محوطه‌هاي دانشگاهي نمونه موردي: محوطه دانشكدگان هنرهاي زيباي دانشگاه تهران

Applying Proxemics in Sociability Evaluation of Campus Spaces (Case Study: Tehran University, Fine Arts Camus)

محيط‌هاي آموزشي، از جنبه‌هاي كيفي و اكولوژيكي تأثير زيادي بر روي الگوهاي ذهني دانشجويان دارند و از اهميت بالايي برخوردار هستند. محوطه دانشكدگان هنرهاي زيباي دانشگاه تهران به واسطه تعدد دانشجويان و رشته‌هاي تحصيلي از اجتماع‌هاي متنوعي شكل گرفته است؛ اين اجتماع‌هاي متنوع بايد با كالبد خود همساختي داشته باشد تا به يك محيط مطلوب بدل شود. اين پژوهش به جهت سنجش كارايي كالبدي محوطه دانشكدگان هنرهاي زيبا ابعاد مختلف اجتماع‌پذيري را با كمك توسعه نظريه پروكسميك مورد ارزيابي قرار داده است. روش پژوهش تحليل محتواي ميداني و اسنادي، براساس اطلاعات جمع‌آوري شده از مردم‌نگاري و فنون كار ميداني به روش مشاهده غيرمداخله‌اي بوده كه به روش استدلال و استنتاج منطقي به تحليل اطلاعات منتج از آنان پرداخته شده است. نتايج اين پژوهش علاوه بر مدل ارزيابي اجتماع‌پذيري، بيانگر آن بود كه فضاي كلوناد دانشكدگان، منسجم كننده و ارتباط دهنده سينومورف‌هاي مختلف محيط است.