نقش فضاي منظر در ارتقا كيفيت فضاهاي دانشگاهي (تحليل كاركردي نظريه تكامل رواني، نظريه قابليت هاي محيط و بازيابي تمركز تماس با طبيعت)

The Role of Landscape space in enhancing the quality of academic spaces

در راستاي تحقيقات صورت گرفته در رابطه با تأثيرات طبيعت بر بهبود ارتقا آموزشي و نقش آرام بخش ارتباط با طبيعت بر جسم و روان دانشجويان، بررسي كيفيت تعامل با منظر و طبيعت در مكان هاي دانشگاهي ضروري به نظر مي رسد. در حال حاضر توجه به نقش آموزشي فضاهاي باز و بررسي كيفيت هاي مرتبط با آن از جايگاه ويژه اي در سياست هاي آموزشي كشورها برخوردار است. در اين راستا در مقاله ي حاضر ابتدا به بررسي تأثيرات رابطه انسان با طبيعت، نقش و جايگاه طبيعت و منظر در محيط هاي دانشگاهي و سپس اهميت فضاي باز دانشگاهي در آموزش پذيري پرداخته مي شود. در ادامه با روش تحقيق توصيفي تحليلي و با استفاده از روش جمع آوري اطلاعات كتابخانه اي سه نظريه معماري منظر مرتبط با اين موضوع ( نظريه تكامل رواني، نظريه قابليت هاي محيط و نظريه بازيابي تمركز تماس با طبيعت) مورد بررسي قرار مي گيرد. نتايج به دست آمده حاكي از آن است كه در نظرية قابليت هاي محيطي و نظريه تكامل رواني، پيشينۀ ذهني انسان دخالت بيشتري در ادراك محيطي او دارد. اين نظريه ها مكان هاي طبيعي را داراي تأثيراتي همچون كاهش استرس و ايجاد آرامش براي افراد مي دانند. علاوه بر اين در نظرية، بازيابي تمركز تماس با طبيعت ، تأكيد بر عوامل محيطي بيشتر است. در اين نظريه مي توان از فضاي باز و محيط هاي آموزشي به عنوان فضايي مكمل و همگام با فضاهاي بسته آموزشي و در جهت تقويت قدرت تمركز و يادگيري دانشجويان بهره گرفت.