بررسي نقش حواس غيربصري در ارتقاي سطح حضور در فضاهاي دانشگاهي (نمونه موردي: فضاهاي جمعي دانشكده‌ي هنر و معماري دانشگاه گيلان)

Examining the role of non-visual senses in improving the level of attendance in academic spaces (Case example: collective spaces of the Faculty of Art and Architecture, Guilan University)

ارتباط انسان با محيط پيرامون، امري ناگزير بوده و تعامل وي با فضاي زيستي قدمتي ديرينه دارد؛ هرچند كه گاهي برخي حواس نقش مهم‌تري ايفا مي‌كنند، پرواضح است كه تعامل انساني، چه با محيط پيرامون و يا با افراد ديگر، همواره از طريق جميع حواس پنج‌گانه ميسر شده است. در معماري دوره‌ي مدرن و پس از آن، تمركز و توجه بر حس بينايي و درنتيجه گستردگي معماري بصرمحور، موجب مغفول ماندن ساير حواس و عدم توجه به اهميت آن‌ها در ادراك فضايي و طراحي معماري شده است و در نتيجه‌ي اين امر، كم‌رنگ شدن تعاملات انساني با محيط پيرامون، كاهش سطح حضور و شكل‌گيري رويدادهاي جمعي در فضاهاي اجتماعي به وقوع پيوسته است. در اين پژوهش، سعي شده با استفاده از شيوه‌ي توصيفي-تحليلي، به اهميت نقش ساير حواس، به غير از حس بينايي، در چند نمونه از فضاهاي دانشگاهي كه به منظور استفاده‌هاي جمعي پيش‌بيني شده است، پرداخته شود. بدين منظور، به مباني حضورپذيري و ويژگي‌هاي فضاي حضورپذير و نيز مفاهيم مربوط به معماري چندحسي از ديدگاه نظريه پردازان اين حوزه، پرداخته شده است. نتيايج پژوهش نشان داد فضايي كه بيش از يك قوه حسي را تحريك كرده و اين تحريك به زعم افراد خوشايند بوده، بيش‌ترين مخاطب و سطح حضور را داشته است.