بررسي مؤلفه هاي لازم اخلاقي براي مديران از منظر نهج البلاغه

اخلاق سازماني نوعي از اخلاق كاربردي يا اخلاق حرفه‌اي است كه اصول اخلاقي يا مشكلات اخلاقي‌اي را كه در يك محيط سازماني به وجود مي‌آيد، بررسي مي‌كند و برتعهد سازمان به ارتقاي ارزش‌هاي اجتماعيِ غيراقتصادي تأكيد دارد. موضوع «اخلاق سازماني» در اوايل دهة ۱۹۷۰م. در ايالات متحدة آمريكا متداول شد؛ در اواخر دهة ۱۹۸۰م. و اوايل دهة ۱۹۹۰م. سازمان‌ها شروع به برجسته‌ كردن درجة اخلاقي خود كردند. احتمالاً آن‌ها اين كار را براي دور كردن خود از رسوايي‌هاي تجاري آن دوره انجام ‌داده‌اند. اگرچه زواياي ديد، مقاصد و گونة بهره‌جويي از اخلاق، براي رؤسا بسيار متنوع است، ولي از عصر افلاطون تا عصر جديد هيچ انديشمند سياسي و مديريتي را نمي‌توان سراغ گرفت كه در بارة اخلاق زمامداران و مديران سكوت كرده باشد. در پژوهش حاضر، با روش اسنادي و كتابخانه‌اي، و بهره‌گيري از منابع مختلف، به تحليل و مقايسة برخي ويژگي‌هاي اخلاقي لازم براي مديران و همچنين ارائة راهكار‌هاي مديريتي در انجام هر چه بهتر وظايف آنان در رشد و تعالي سازمان تحت امر خود، پرداخته شده است.