معرفي و ارزيابي فرهنگ‌هاي موضوعي نهج‌البلاغه

نهج‌البلاغه مجموعه‌اي از خطبه‌ها، نامه‌ها و حكمت‌هاي امام علي(ع) است كه توسط سيدرضي در سال 400 هجري قمري گردآوري شده است. نهج‌البلاغه، دايره‌المعارفي از فرهنگ اسلامي است كه فصاحت، بلاغت، جامعيت و تنوع در آن جلوه‌گر است. شأن و عظمت نهج‌البلاغه بر كسي پوشيده نيست. كتابي كه «فروتر از كلام خدا و فراتر از كلام بشر» است و يكي از جنبه‌هاي زيباشناختي آن «گنجايش معاني بسيار در الفاظ اندك» مي‌باشد. پيرامون اين دايره‌المعارف علوي، از آغاز تاكنون كارهاي فرهنگي مفيد و اقدامات ارزنده‌اي صورت گرفته و براي شناسايي و شناساندن اين منبع عظيم، تلاش مستمر و همه‌جانبه‌اي شده است. يكي از اين تلاش‌هاي ارزشمند، تدوين فرهنگ‌هاي موضوعي نهج‌البلاغه است كه راهي براي آشنايي با موضوعات و مطالب گران‌سنگ نهج‌البلاغه، استخراج علوم و فنون و معارف نهفته در خطبه‌ها، نامه‌ها و حكمت‌ها و پيگيري يك موضوع و باز كردن دريچه‌اي به گلستان هميشه معطر نهج‌البلاغه و تسهيل استفاده از اين منبع شريف براي پژوهشگران و محققان است. موضوعات اين كتاب ژرف چنان گسترده و متنوع است كه نمي‌توان به سهولت آن‌ها را برشمرد؛ ولي محققان تلاش كرده‌اند تا به اندازه توان خويش اين موضوعات را استخراج و تنظيم نمايند. در اين مقاله با روش كتابخانه‌اي به معرفي و ارزيابي فرهنگ‌هاي موضوعي نهج‌البلاغه پرداخته مي‌شود.