بررسي تطبيقي «هنر گفت‌وگو» در رمان‌هاي شراب‌خام از اسماعيل فصيح و حق‌السّكوت از ريموند چندلر

گفت‌وگو يكي از هنرهاي داستان‌نويسي است كه شخصيت‌ها را هنرمندانه و با ترفندهاي گوناگون به‌نمايش گذاشته، داستان را پيش‌مي‌برد. گفت‌وگو بيشتر قسمت‌هاي داستان را دربر مي‌گيرد و به داستان جان مي‌دهد. اين هنر و ترفند زمينه را آماده مي‌كند تا شخصيت‌هاي داستان، خودشان را به‌طور مؤثر به مخاطبان معرفي كنند. هدف مقاله، بررسي اين عنصر در دو داستان شراب‌خام از اسماعيل فصيح و حق‌السّكوت از ريموند چندلر است تا با تحليل دو اثر ببينيم كدام يك از داستان‌ها عنصر گفت‌وگو را به‌خوبي در داستان خود گنجانده و كار كدام‌يك هنري‌تر و حرفه‌اي‌تر است. در اين تحقيق ابتدا هنر‌هاي داستان‌نويسي را كه يك نويسنده هنگام نوشتن يك داستان بايد رعايت كند، به‌طور خلاصه برشمرده‌ايم؛ در قسمت اصلي مقاله نيز با ذكر شاهدمثال‌هايي از هر دو داستان، به بررسي ابعاد گفت‌وگو و عواملي كه بر گفت‌وگو تأثير مي‌گذارد، پرداخته‌ايم.