واكاوي نشانه-معناشناسانه‌ي دعاي طلب باران حضرت ابوطالب(ع) با توسل به پيامبر(ص)

نشانه-‌معناشناسي ازجمله ابزار‌هاي ارزيابي چگونگي توليد و دريافت معنا در تحليل گفتمان است. اين دانش نوين با پشت سر نهادن نشانه‌شناسي كلاسيك، مجال را براي بروز نشانه‌ها با مدلول‌هاي نو در مسيري استعلايي فراهم مي‌آورد. در اين مقاله با استفاده از روش تحليلي توصيفي و به‌منظور بررسي نشانه-‌معناشناسانه،‌ «دعاي طلب باران حضرت ابوطالب(ع) با توسل به پيامبر(ص)» انتخاب شده است. ايشان براي تحقق اين مهم از روش‌هاي متعددي به‌طور واضح و پنهان بهره مي‌گيرند. حضرت ابوطالب(ع) در رويارويي با كفر و بي‌ايماني و براي اثبات حقانيت و يگانگي خداوند به پيامبر(ص) متوسل مي‌شوند و مفهوم مدنظر خود، يعني هژموني اثبات حقانيت و يگانگي خداوند را از طريق دعاي باران با توسل به پيامبر(ص) تبيين مي‌كنند. اين پژوهش درحقيقت چگونگي رقم خوردن هژموني مطلوب حضرت ابوطالب(ع) و پيامبر(ص)، يعني ابلاغ و ترويج توحيد دين و يگانگي خداوند را فراخور زمان نشان مي‌دهد كه براي شناساندن آن هژموني نيازمند ابزاري دقيق هستيم كه با كنكاش انواع گفتمان، ما را با پاسخي مناسب روبه‌‌رو كند. نشانه معناشناسي به‌عنوان ابزاري دقيق مي‌تواند ما را در تحقق اين مهم ياري كند. در اين تحقيق، انواع نظام‌هاي گفتماني از قبيل نظام كنشي، نظام عاطفي و نظام تنشي و شگردهاي پردازش مفهوم، انتقال پيام و ارتباط با مخاطب در متن دعاي باران ارزيابي و نشان داده شد چگونه پيامبر(ص) از نظام‌هاي گفتمان بهره مي‌گيرند و به تبيين حقانيت ولايت خود و خاندانشان مي‌پردازند و توحيد دين و احديت خداوند را هژمونيك مي‌نمايند.